ΘΕΜΑ: «Προσδιορισμός της βάσης υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Ελευθέρων Επαγγελματιών, Αυτοαπασχολούμενων και Αγροτών από 01.01.2018»
ΣΧΕΤ: 1. Τα άρθρα 39, 40 και 41 του ν. 4387/2016.
2. Η υπ΄ αριθμ. 61502/3399/30.12.2016 (ΦΕΚ Β΄4330) Υπουργική Απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
3. Η υπ΄ αριθμ. 61501/3398/30.12.2016 (ΦΕΚ Β΄4330) Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Με τις πιο πάνω σχετικές διατάξεις νόμου και ΥΑ προσδιορίστηκε η βάση υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Ελ. Επαγγελματιών, Αυτοαπασχολούμενων και Αγροτών, από 01/01/2017.
Με τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 58 του ν. 4472/2017 (ΦΕΚ 74/τ.Α΄/19.5.2017) προσδιορίζεται η βάση υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Ελ. Επαγγελματιών και Αυτοαπασχολούμενων από 01/01/2018 και για κάθε επόμενο έτος ως εξής:
«Από 1.1.2018 και εντεύθεν, τα ως άνω ποσοστά υπολογίζονται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το φορολογητέο αποτέλεσμα από την άσκηση της δραστηριότητάς τους κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, όπως εκάστοτε ισχύει, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές. Ειδικά, για το έτος 2018, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του 85% του ως άνω φορολογητέου αποτελέσματος.».
Με τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 58 του ν. 4472/2017 (ΦΕΚ 74/τ.Α΄/19.5.2017) προσδιορίζεται η βάση υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Αγροτών από 01/01/2018 και για κάθε επόμενο έτος ως εξής:
«Από 1.1.2018 και εντεύθεν, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το φορολογητέο αποτέλεσμα από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα και κάθε άλλη δραστηριότητα που υπάγεται στην ασφάλιση του ΟΓΑ κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, όπως εκάστοτε ισχύει, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές. Ειδικά, για το έτος 2018, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του 85% του ως άνω φορολογητέου αποτελέσματος.».
Περαιτέρω, με τις αριθμ. 25599/1453/2017 (ΦΕΚ 1942/τ.Β΄/06.06.2017) και αριθμ. 25598/1452/2.6.2017 (ΦΕΚ 1977/τ.Β΄/07.06.2017) Υπουργικές Αποφάσεις, καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες για την εφαρμογή των προαναφερόμενων διατάξεων.
Με την παρούσα σας παρέχουμε διευκρινήσεις – οδηγίες για πληρέστερη κατανόηση και ενιαία εφαρμογή των νέων διατάξεων:
ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
Όπως είναι γνωστό από 01.01.2017 ως βάση υπολογισμού των εισφορών καθορίσθηκε το Καθαρό Φορολογητέο Αποτέλεσμα (ΚΦΑ) κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος.
Το ΚΦΑ διαμορφώνεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 20 έως 27 και του άρθρου 36 του ν. 4172/2013 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος), όπως ισχύει κάθε φορά, και για τη δημιουργία του λαμβάνονται υπόψη εισοδήματα από δραστηριότητες ή ιδιότητες που δημιουργούν υποχρέωση ασφάλισης.
Σύμφωνα με τις νέες διατάξεις από 01.01.2018 και εφεξής στη βάση υπολογισμού, όπως αυτή διαμορφώνεται κατά τα ανωτέρω, συμπεριλαμβάνονται και οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές.
Ειδικότερα δε για το 2018, οι ασφαλιστικές εισφορές θα υπολογιστούν επί του ποσού που αντιστοιχεί στο 85% της ανωτέρω βάσης υπολογισμού των εισφορών, ήτοι επί του 85% του αθροίσματος ΚΦΑ και καταβλητέων εισφορών προηγούμενου έτους.
Από 01.01.2019 και εφεξής οι ασφαλιστικές εισφορές θα υπολογίζονται επί του ποσού που αντιστοιχεί στο 100% του αθροίσματος ΚΦΑ και καταβλητέων εισφορών προηγούμενου έτους.
Ως καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές θεωρούνται οι οριστικοποιημένες (μετά την εκκαθάριση) ασφαλιστικές εισφορές όλων των κλάδων που είχε υποχρέωση να καταβάλλει ο ασφαλισμένος ανεξάρτητα αν έχουν καταβληθεί ή οφείλονται.
Επισημαίνουμε ότι λαμβάνονται υπόψη ασφαλιστικές εισφορές που αφορούν μόνο σε υποχρεωτική υπαγωγή στην ασφάλιση. Δεν συνυπολογίζονται ασφαλιστικές εισφορές που αφορούν σε προαιρετική συνέχιση της ασφάλισης και σε αναγνωρίσεις χρόνων ασφάλισης.
ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Σε συνεργασία με την ΗΔΙΚΑ και την ΑΑΔΕ έχουν γίνει οι απαραίτητες προσαρμογές που υποστηρίζουν τους νέους κανόνες υπολογισμού των εισφορών, για τις οποίες σας ενημερώνουμε:
1. Για τον προσδιορισμό της βάσης υπολογισμού εισφορών από 01/01/2019 και εφεξής θα λαμβάνεται υπόψη το 100% του αθροίσματος ΚΦΑ προηγούμενου έτους ή του τελευταίου εκκαθαρισμένου και καταβλητέων εισφορών του αντίστοιχου έτους.
2. Για τον υπολογισμό εισφορών έτους 2018, και έως την οριστικοποίηση – εκκαθάριση, η βάση υπολογισμού πρέπει να προσδιοριστεί με το εισόδημα και τις καταβλητέες εισφορές του έτους 2016 ως του πιο πρόσφατα εκκαθαρισμένου έτους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ασφαλιστικές εισφορές έτους 2016 έπρεπε να καταβληθούν στους πρώην ασφαλιστικούς οργανισμούς που εντάχθηκαν από 01.01.2017 στον ΕΦΚΑ, ειδικά για το 2016, θα ληφθούν υπόψη εκείνες που έχουν καταβληθεί (καταβληθείσες). Δεδομένου ότι οι ασφαλιστικές εισφορές 2017 έχουν εκδοθεί και παρακολουθούνται από τον ΕΦΚΑ, κατά την οριστικοποίηση και εκκαθάριση ασφαλιστικών εισφορών 2018 θα ληφθούν υπόψη οι καταβλητέες εισφορές 2017.
3. Οι καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές έτους 2016 περιλαμβάνονται στο αρχείο εισοδημάτων που έχει αποσταλεί από την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).
4. Οι ασφαλιστικές εισφορές αθροίζονται στις αντίστοιχες πηγές εισοδήματος (Επιχειρηματική ή Αγροτική) για τις περαιτέρω διαδικασίες υπολογισμού εισφορών.
5. Στην εφαρμογή «Έσοδα – Ασφάλιση Μη Μισθωτών» ΕΦΚΑ, έχουν δημιουργηθεί πεδία απεικόνισης του ποσού των εισφορών που έχουν ληφθεί υπόψη για τον προσδιορισμό της βάσης υπολογισμού των εισφορών.
6. Επιπλέον, έχουν γίνει οι απαραίτητες τροποποιήσεις στο ειδοποιητήριο πληρωμής ασφαλιστικών εισφορών με απεικόνιση του ποσού των εισφορών που έχουν ληφθεί υπόψη για τον προσδιορισμό της βάσης υπολογισμού.
Κατά τα λοιπά ισχύουν τα αναφερόμενα στις εγκύκλιες οδηγίες που έχουν εκδοθεί και αφορούν τους ενιαίους κανόνες υπολογισμού εισφορών Ελ. Επαγγελματιών, Αυτοαπασχολούμενων και Αγροτών.
Παρακαλούμε με ευθύνη των Προϊστάμενων Δ/νσεων και Υποκαταστημάτων να λάβει γνώση ενυπόγραφα το προσωπικό των υπηρεσιών αρμοδιότητάς σας.
Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΕΦΚΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ. ΜΠΑΚΑΛΕΞΗΣ
Ακριβές αντίγραφο
Η ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ
Μ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΧΕΤ.: το με αριθ. πρωτ. 1361/2.2.2018 έγγραφο του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής
Με το παραπάνω σχετικό έγγραφο του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής μας γνωστοποιείται ότι, προωθείται για ψήφιση διάταξη νόμου με την οποία προβλέπονται τα εξής:
«Οι άδειες διαμονής που έληξαν από 18 Δεκεμβρίου 2017 μέχρι και 17 Ιανουαρίου 2018 και ήταν δυνατή η ανανέωσή τους σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του δεύτερου και τρίτου εδαφίου της παρ.1 του άρθρου 9 του ν. 4251/2014, καθώς και όσες λήγουν από 18 Ιανουαρίου 2018 μέχρι και 28 Φεβρουαρίου 2018, μπορούν να ανανεωθούν μέχρι την 30 Ιουνίου 2018. Για το χρονικό διάστημα από την ημερομηνία λήξης των ως άνω αδειών διαμονής μέχρι την ημερομηνία υποβολής αίτησης για την ανανέωση αυτών, θεωρούνται ως αυτοδικαίως παραταθείσες. Η ισχύς των υπόψη αδειών διαμονής αρχίζει την επομένη από την ημερομηνία λήξης της προηγούμενης».
Παρακαλούμε για την άμεση εφαρμογή των ανωτέρω.
Ο ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝ. Δ/ΝΣΗΣ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΠΑΡΟΧΩΝ ΥΓΕΙΑΣ
ΑΝ. ΜΠΛΕΚΟΣ
Αριθ. πρωτ.: Φ. 80000/οικ. 10568/222/2018 Παρέχονται οδηγίες σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 20 του ν.4387/2016 σε συνταξιούχους που είναι παράλληλα και δικαιούχοι πνευματικών δικαιωμάτων
ΘΕΜΑ: «Παρέχονται οδηγίες σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 20 του ν.4387/2016 σε συνταξιούχους που είναι παράλληλα και δικαιούχοι πνευματικών δικαιωμάτων»
Κατόπιν σχετικών ερωτημάτων που υποβλήθηκαν στο Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 20 του ν.4387/2016 σε συνταξιούχους που κατέχουν πνευματικά δικαιωματα, σας ενημερώνουμε τα ακόλουθα:
1. Σύμφωνα με το ν.2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, οι πνευματικοί δημιουργοί, με τη δημιουργία του έργου, αποκτούν πάνω σ’ αυτό πνευματική ιδιοκτησία, που περιλαμβάνει, ως αποκλειστικά και απόλυτα δικαιώματα, το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού τους δεσμού προς αυτό (ηθικό δικαίωμα).
Επίσης, το άρθρο 29 του ίδιου ως άνω νόμου προβλέπει ότι, η πνευματική ιδιοκτησία διαρκεί όσο η ζωή του δημιουργού και εβδομήντα (70) χρόνια μετά το θάνατό του, που υπολογίζονται από την 1η Ιανουαρίου του έτους το οποίο έπεται του θανάτου του δημιουργού.
2. Όπως είναι γνωστό, με το άρθρο 20 παρ.1 του ν.4387/2016 προβλέπεται ότι, στους εξ ιδίου δικαιώματος συνταξιούχους του Δημοσίου και όλων των φορέων, ταμείων, κλάδων ή λογαριασμών που εντάσσονται στον Ε.Φ.Κ.Α., οι οποίοι αναλαμβάνουν δραστηριότητα υποχρεωτικώς υπακτέα στην ασφάλιση του Ε.Φ.Κ.Α., οι ακαθάριστες συντάξεις κύριες και επικουρικές καταβάλλονται μειωμένες σε ποσοστό 60% για όσο χρόνο διατηρούν τη δραστηριότητα.
3. Οι πνευματικοί δημιουργοί αποκτούν το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου τους με τη δημιουργία αυτού και το δικαίωμα αυτό διατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, με αποτελέσμα να έχουν τη δυνατότητα να αποκομίζουν έσοδα από την εκμετάλλευση του έργου τους για πολλά έτη μετά τη δημιουργία του.
H λήψη εσόδων από πνευματικά δικαιώματα έργων που δημιουργήθηκαν σε χρόνο πολύ προγενέστερο της έναρξης συνταξιοδότησης σε καμία περίπτωση δεν συνιστά ανάληψη δραστηριότητας μετά τη συνταξιοδότηση που αποτελεί και προϋπόθεση για την εφαρμογή των διατάξεων περί απασχόλησης συνταξιούχων σύμφωνα με το άρθρο 20 του ν.4387/2016.
Συνεπώς στις ανωτέρω περιπτώσεις συνταξιούχων οι οποίοι κατέχουν είτε πνευματικά δικαιώματα είτε συγγενικά δικαιώματα, από τα οποία αποκομίζουν έσοδα, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 20 του ν.4387/2016 και ως εκ τούτου δεν προκαλούνται μειώσεις στο ποσό της χορηγούμενης σύνταξης.
Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ
Ο ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ
ΘΕΜΑ: Απάντηση στην υπ’ αριθμ. 2699/17-01-2018 Ερώτηση.
Απαντώντας στο υπ’ αριθμ. ΑΤΚΕ 0000351 ΕΞ 2018/537/19-01-2018 Υπηρεσιακό Σημείωμά σας, με το οποίο αποστείλατε στην υπηρεσία μας την υπ’ αριθ. 2699/17.01.2018 Ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή των Ελλήνων ο βουλευτής κος Ι. Λαγός, σας γνωρίζουμε, σχετικά με θέματα αρμοδιότητάς μας, τα ακόλουθα:
Κατά τις τρέχουσες ρυθμίσεις, στους οικονομικά αδύναμους οφειλέτες παρέχεται η δυνατότητα ρύθμισης των οφειλών τους σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις που ορίζονται στις διατάξεις της υποπαραγράφου Α2 (πάγια ρύθμιση) του πρώτου άρθρου του ν. 4152/2013 (ΦΕΚ 107 Α’), καθώς και στην κατ’ εξουσιοδότηση εκδοθείσα Απόφαση του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων ΠΟΛ.1112/21.5.2013 (ΦΕΚ 1237 Β’), όπως ισχύουν (σχετ. και οι εγκύκλιοι ΠΟΛ.1172/2013 και ΠΟΛ.1226/2015), σε πρόγραμμα τμηματικής καταβολής έως δώδεκα (12) ή εικοσιτεσσάρων (24) ισόποσων μηνιαίων δόσεων ανάλογα με το είδος φόρου.
Σύμφωνα, επίσης, με τις διατάξεις του άρθρου 43 του ν. 4174/2013 (ΦΕΚ 170 Α’- Κώδικας Φορολογικής Διαδικασίας-ΚΦΔ) -σχετ. Απόφαση Γ.Γ.Δ.Ε. ΠΟΛ.1277/27.12.2013 (ΦΕΚ 3398 Β’) και εγκύκλιοι ΠΟΛ.1189/1.8.2014 και ΠΟΛ.1226/9.10.2015- , όπως ισχύουν, παρέχεται η δυνατότητα στους οφειλέτες του Δημοσίου, να υπαγάγουν σε πρόγραμμα τμηματικής καταβολής το σύνολο των βεβαιωμένων στις Φορολογικές Αρχές ληξιπρόθεσμων ή μη, έως και την ημερομηνία υποβολής της αίτησης υπαγωγής, οφειλών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας. Οι ανωτέρω οφειλές δύναται να ρυθμιστούν σε μηνιαίες δόσεις, έως δώδεκα (12), κατ’ εξαίρεση παρέχεται η δυνατότητα καταβολής σε μηνιαίες δόσεις έως τις εικοσιτέσσερις (24) για οφειλές που καταβάλλονται εφάπαξ.
Περαιτέρω, κατ’ εξουσιοδότηση του ν. 4469/2017 (ΦΕΚ 62 Α’), και ιδίως της παραγράφου 21 του άρθρου 15, εκδόθηκε η Απόφαση Υπουργού Οικονομικών ΠΟΛ.1223/29.12.2017 (ΦΕΚ 4643 Β’/29-12-2017) με θέμα « Εξειδίκευση των κριτηρίων για τη διαμόρφωση λύσεων ρύθμισης οφειλών προς το Δημόσιο έως 50.000 ευρώ κατά την παράγραφο 21 του άρθρου 15 του ν. 4469/2017, καθορισμός της μεθοδολογίας για τον προσδιορισμό του ύψους και του αριθμού των δόσεων βάσει αυτών, εξαίρεση οφειλών από τις λύσεις ρύθμισης και ρύθμιση κάθε άλλου ειδικότερου θέματος για την εφαρμογή αυτής».
Το πεδίο εφαρμογής της ΠΟΛ.1223/2017 ορίζεται στο άρθρο 2 αυτής.
Συγκεκριμένα:
«1. Δυνατότητα υπαγωγής στη ρύθμιση της παρούσας έχουν:
α. φυσικά πρόσωπα με πτωχευτική ικανότητα ή νομικά πρόσωπα που αποκτούν εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (άρθρα 21 και 47 του ν. 4172/2013, Α’167) και έχουν φορολογική κατοικία στην Ελλάδα, εφόσον πληρούνται τα κριτήρια επιλεξιμότητας του άρθρου 3 του ν. 4469/2017 και δεν συντρέχουν οι εξαιρέσεις των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 2 του ίδιου νόμου και
αα. οι συνολικές οφειλές τους προς όλους τους πιστωτές τους δεν υπερβαίνουν το ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ ή/και
αβ. οι οφειλές τους προς το Δημόσιο υπερβαίνουν το ογδόντα πέντε τοις εκατό (85%) των συνολικών οφειλών τους προς όλους τους πιστωτές, οι οποίες δεν υπερβαίνουν το ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ
β. φυσικά πρόσωπα που αποκτούν εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (Ν.4172/2013), αλλά δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν κάνει έναρξη εργασιών, και έχουν φορολογική κατοικία στην Ελλάδα, εφόσον πληρούνται τα κριτήρια επιλεξιμότητας του άρθρου 3 του ν. 4469/2017 και δεν συντρέχουν οι εξαιρέσεις της περίπτωσης γ της παραγράφου 2 και των περιπτώσεων γ και δ της παραγράφου 3 του άρθρου 2 του ιδίου νόμου[…]».
Σημειώνεται ότι η απόφαση ΠΟΛ.1223/2017 ισχύει από 1η Φεβρουαρίου 2018.
Με εντολή Διοικητή
Ο Γενικός Διευθυντής Φορολογικής Διοίκησης
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΣΑΪΤΗΣ
ΘΕΜΑ: Διευκρινίσεις επί των διατάξεων του άρθρου 114 του ν. 4514/2018 (ΦΕΚ 14 Α).
Με τις διατάξεις του άρθρου 114 του ν. 4514/2018 τροποποιούνται οι διατάξεις της υποπαρ. Α2 της παρ. Α του άρθρου πρώτου του ν.4152/2013(«πάγιας» ρύθμισης), έτσι ώστε να είναι δυνατή η υπαγωγή στην εν λόγω ρύθμιση και των βεβαιωμένων μη ληξιπρόθεσμων οφειλών στη Φορολογική Διοίκηση. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται η φορολογική συνείδηση των φορολογουμένων, οι οποίοι βρίσκονται σε οικονομική αδυναμία, ωστόσο, επιθυμούν να τακτοποιήσουν τις βεβαιωμένες στη Φορολογική Διοίκηση οφειλές τους και πριν παρέλθει η νόμιμη προθεσμία καταβολής τους.
Ειδικότερα :
1. Στη ρύθμιση υπάγεται υποχρεωτικά το σύνολο των βεβαιωμένων (κατά Κ.Ε.Δ.Ε. και Κ.Φ.Δ.) στη Φορολογική Διοίκηση (Δ.Ο.Υ., Ελεγκτικά Κέντρα) ληξιπρόθεσμων, έως και την ημερομηνία υποβολής της αίτησης υπαγωγής, οφειλών που δεν έχουν τακτοποιηθεί κατά νόμιμο τρόπο (αναστολή πληρωμής ή διευκόλυνση ή άλλη νομοθετική ρύθμιση τμηματικής καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών). Στις οφειλές αυτές συγκαταλέγονται και τυχόν οφειλές υπέρ τρίτων (Ν.Π.Δ.Δ. κλπ.), εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά.
2. Στη ρύθμιση δύνανται να υπαχθούν, εφόσον αιτηθεί ο οφειλέτης:
α) οι βεβαιωμένες, έως την ημερομηνία υποβολής της αίτησης υπαγωγής, οφειλές που τελούν σε διοικητική ή δικαστική αναστολή και
β) οι βεβαιωμένες μη ληξιπρόθεσμες, έως και την ημερομηνία υποβολής της αίτησης υπαγωγής στη ρύθμιση, οφειλές ή δόσεις οφειλών σύμφωνα με τη νέα τροποποίηση.
Επισήμανση:
– Στην περίπτωση που υπάρχουν περισσότερες των μία βεβαιωμένες μη ληξιπρόθεσμες οφειλές, ο αιτών δύναται να επιλέξει, κατά την ημερομηνία της αίτησης, την υπαγωγή στη ρύθμιση μιας ή περισσοτέρων εξ’ αυτών ή δόσεων αυτών.
Με τη νέα τροποποίηση ο οφειλέτης δύναται να υπαγάγει τις νέες οφειλές του στη Φορολογική Διοίκηση σε πρόγραμμα τμηματικής καταβολής πριν λήξει η νόμιμη προθεσμία καταβολής τους, σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις των διατάξεων της υποπαρ. Α2 της παρ. Α του άρθρου πρώτου του ν.4152/2013.
Υπενθυμίζεται ότι σχετική δυνατότητα παρέχεται ήδη με τη ρύθμιση των διατάξεων του άρθρου 43 του ν. 4174/2013 (ΚΦΔ) για όσες οφειλές εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του (σχετ. Απόφαση Αναπληρωτή ΓΓΔΕ ΠΟΛ 1273/30.12.2015, όπως ισχύει.).
Κατά τα λοιπά ισχύουν τα οριζόμενα στην Απόφαση ΓΓΔΕ ΠΟΛ.1112/21.5.2013 (1237 Β’), όπως ισχύει, και στην εγκύκλιο ΠΟΛ 1172/2013.
ΠΟΛ.1030/2018 Παροχή διευκρινίσεων αναφορικά με την έκδοση καταλογιστικών πράξεων φόρων ή προστίμων σε βάρος πτωχών για παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας
ΘΕΜΑ: «Παροχή διευκρινίσεων αναφορικά με την έκδοση καταλογιστικών πράξεων φόρων ή προστίμων σε βάρος πτωχών για παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας»
Με αφορμή ερωτήματα σχετικά με το παραπάνω θέμα, παρέχονται οι κάτωθι διευκρινίσεις:
1. Με τις διατάξεις του άρθρου 25 του ν.3588/2007 (Πτωχευτικός Κώδικας, ΠτΚ) προβλέπεται η αναστολή των καταδιωκτικών μέτρων κατά οφειλέτη που έχει κηρυχθεί σε κατάσταση πτώχευσης. Ειδικότερα, με την παρ. 1 του άρθρου 25 του ν.3588/2007 ορίζεται ότι με επιφύλαξη της διάταξης του άρθρου 26, από την κήρυξη της πτώχευσης αναστέλλονται αυτοδικαίως όλα τα ατομικά καταδιωκτικά μέτρα των πιστωτών κατά του οφειλέτη προς ικανοποίηση ή εκπλήρωση πτωχευτικών απαιτήσεών τους μεταξύ δε αυτών περιλαμβάνεται και η έκδοση πράξεων διοικητικής ή φορολογικής φύσεως. Περαιτέρω, στην παρ. 2 του άρθρου 25 του ν.3588/2007 ορίζεται ότι πράξεις κατά παράβαση της, κατά την παρ. 1 του άρθρου 25 του ν.3588/2007, αναστολής είναι απολύτως άκυρες.
2. Σύμφωνα με την πρόσφατη νομολογία του Συμβούλιου της Επικρατείας (σχετ. οι ΣτΕ 2311/2017 και ΣτΕ 2986/2017), η αρχή της στέρησης του δικαιώματος άσκησης ατομικής δίωξης κατά του οφειλέτη, που αφορά όλους τους πτωχευτικούς πιστωτές, συμπεριλαμβανομένου του Ελληνικού Δημοσίου όπως αποτυπώνεται στη διάταξη του άρθρου 25 του ΠτΚ, δεν αποκλείει την έκδοση μετά την κήρυξη της πτώχευσης και κατά τη διάρκεια της πτωχευτικής διαδικασίας πράξεων της φορολογικής αρχής, με τις οποίες επιβάλλονται σε βάρος του οφειλέτη φόροι πάσης φύσεως ή κυρώσεις για παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας που ανάγονται σε περίοδο πριν από την κήρυξη της πτώχευσης, κατά την οποία η επιχείρηση του οφειλέτη λειτουργούσε και στην οποία ανατρέχουν τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν τη σχετική υποχρέωση, ώστε να μετάσχει το Δημόσιο στην πτωχευτική διαδικασία, που καταλείπεται πλέον ως μοναδική οδός για την ικανοποίησή του για τις απαιτήσεις αυτές, που περιλαμβάνονται στα χρέη της πτώχευσης.
3. α. Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις των αρ. 37 και 62 του ν. 4174/2013 (ΚΦΔ), οι πράξεις προσδιορισμού φόρου και οι πράξεις επιβολής προστίμων κοινοποιούνται στο πρόσωπο στο οποίο αφορούν. Σύμφωνα, δε, με τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 17 του ΠτΚ, ο οφειλέτης από την κήρυξη της πτώχευσης στερείται αυτοδικαίως της διοίκησης (διαχείρισης και διάθεσης) της περιουσίας του, την οποία ασκεί μόνος ο σύνδικος ενώ σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παρ. 3 του άρ. 17 του ΠτΚ ο οφειλέτης δεν νομιμοποιείται μετά την κήρυξη της πτώχευσης σε δίκες που αφορούν την πτωχευτική περιουσία. Ωστόσο, σε περίπτωση κατεπείγοντος και αδράνειας του συνδίκου νομιμοποιείται κατ’ εξαίρεση στη λήψη των αναγκαίων μέτρων για την προστασία της πτωχευτικής περιουσίας (σχετ. και η ΠΟΛ.1126/6.9.2010). Επομένως, βάσει των διατάξεων του ΠτΚ ο σύνδικος ως διοικών την πτωχευτική περιουσία είναι επιφορτισμένος με την προστασία των εννόμων συμφερόντων και δικαιωμάτων των πιστωτών και του οφειλέτη επί της πτωχευτικής περιουσίας και ως εκ τούτου οφείλει να λάβει γνώση της εκδοθείσας πράξης προσδιορισμού φόρου ή προστίμου προκειμένου να εκτελέσει το έργο της συγκέντρωσης, διαχείρισης, αξιοποίησης και διανομής της πτωχευτικής περιουσίας που του έχει ανατεθεί από το νόμο.
β. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, εφόσον κατά τη διενέργεια ελέγχων σε φορολογούμενους, οι οποίοι έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση πτώχευσης, διαπιστώνεται η μη απόδοση ή ανακριβής απόδοση ποσών φόρων ή οιεσδήποτε παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας που ανάγονται σε χρόνο πριν από την κήρυξη της πτώχευσης, οι εκάστοτε προβλεπόμενες πράξεις διορθωτικού προσδιορισμού φόρων και επιβολής προστίμων εκδίδονται επ’ ονόματι του υπόχρεου οφειλέτη (πτωχός) και κοινοποιούνται τόσο στον υπόχρεο οφειλέτη (πτωχός) όσο και στον σύνδικο πτώχευσης, κατά τη συνδυασμένη εφαρμογή των διατάξεων των αρ. 37 και 62 του ΚΦΔ και 17 του ΠτΚ..
4. Τέλος, τα ανωτέρω ισχύουν και για υποθέσεις ανάκτησης παράνομων κρατικών ενισχύσεων κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1 του άρθρου 169 του ν.4099/2012 (ΦΕΚ Α’ 250) όσον αφορά την έκδοση και κοινοποίηση των οικείων καταλογιστικών πράξεων (σχετ. και η ΠΟΛ.1231/10.10.2013).
Ο ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΣΟΔΩΝ
Γ. ΠΙΤΣΙΛΗΣ
ΠΟΛ.1029/2018 Εφαρμογή των διατάξεων της περίπτωσης στ’ της παραγράφου 2 του άρθρου 12 του ν.4172/2013 στις περιπτώσεις που τα αντισυμβαλλόμενα φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες που λαμβάνουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες, έχουν φορολογική κατοικία ή μόνιμη εγκατάσταση στην αλλοδαπή
Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2018
ΠΟΛ.1029/15-02-2018
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΓΕΝΙΚΗ Δ/ΝΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ: Α΄
Θέμα: Εφαρμογή των διατάξεων της περίπτωσης στ’ της παραγράφου 2 του άρθρου 12 του ν.4172/2013 στις περιπτώσεις που τα αντισυμβαλλόμενα φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες που λαμβάνουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες, έχουν φορολογική κατοικία ή μόνιμη εγκατάσταση στην αλλοδαπή.
Με αφορμή ερωτήματα που έχουν υποβληθεί στην υπηρεσία μας, αναφορικά με το πιο πάνω θέμα, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα:
1. Με τις διατάξεις της περίπτωσης στ’ της παραγράφου 2 του άρθρου 12 του ν.4172/2013 ορίζεται ότι για τους σκοπούς του ΚΦΕ, εργασιακή σχέση υφίσταται όταν ένα φυσικό πρόσωπο παρέχει υπηρεσίες βάσει έγγραφων συμβάσεων παροχής υπηρεσιών ή συμβάσεων έργου, με φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες τα οποία δεν υπερβαίνουν τα τρία (3) ή, εφόσον υπερβαίνουν τον αριθμό αυτόν, ποσοστό εβδομήντα πέντε τοις εκατό (75%) του ακαθάριστου εισοδήματος από επιχειρηματική δραστηριότητα προέρχεται από ένα (1) από τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες που λαμβάνουν τις εν λόγω υπηρεσίες και εφόσον δεν έχει την εμπορική ιδιότητα, ούτε διατηρεί επαγγελματική εγκατάσταση που είναι διαφορετική από την κατοικία του. Η διάταξη του προηγούμενου εδαφίου δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση που ο φορολογούμενος αποκτά εισόδημα από μισθωτή εργασία, σύμφωνα με μία από τις περιπτώσεις α’ έως ε’ του παρόντος άρθρου. Με απόφαση του Γενικού Γραμματέα μπορούν να προβλέπονται περαιτέρω προϋποθέσεις και να καθορίζονται όλες οι αναγκαίες λεπτομέρειες για την εφαρμογή αυτής της περίπτωσης.
2. Με την ΠΟΛ.1109/2017 εγκύκλιο διευκρινίστηκε ότι από τη γραμματική διατύπωση των ως άνω διατάξεων δεν προκύπτει ότι οι αντισυμβαλλόμενοι που ορίζει η περίπτωση στ’ της παραγράφου 2 του άρθρου 12 του ν.4172/2013 (φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες τα οποία δεν υπερβαίνουν τα τρία κ.λ.π.) πρέπει να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και συνεπώς, οι διατάξεις αυτές έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση που οι αντισυμβαλλόμενοι δεν ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα (ιδιώτες).
3. Κατόπιν των ανωτέρω και δεδομένου ότι με τις διατάξεις της περ. στ’ της παραγράφου 2 του άρθρου 12 του ν.4172/2013 δεν επιβάλλονται περιορισμοί ως προς την έδρα των φυσικών ή νομικών προσώπων ή νομικών οντοτήτων που λαμβάνουν τις εν λόγω υπηρεσίες, οι διατάξεις αυτές έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση που τα ως άνω αντισυμβαλλόμενα πρόσωπα ή οντότητες έχουν φορολογική κατοικία ή μόνιμη εγκατάσταση στην αλλοδαπή.
Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΣΟΔΩΝ
Γ. ΠΙΤΣΙΛΗΣ
Θέμα: Διευκρινίσεις επί της ΠΟΛ 1028/2017 σχετικά με τον φόρο ασφαλίστρων.
Με αφορμή σχετικά ερωτήματα ως προς τον φόρο ασφαλίστρων κατά την ακύρωση ασφαλιστηρίων συμβολαίων και σε συνέχεια της ΠΟΛ.1028/2017 εγκυκλίου, παρέχονται οι ακόλουθες διευκρινίσεις:
Με τις διατάξεις της παρ. 2 του αρ. 14 του α.ν.1524/1951, προβλέφθηκε η εφαρμογή του φόρου κύκλου εργασιών (Φ.Κ.Ε.) του α.ν. 660/1937 και στις ασφαλιστικές συμβάσεις, και συγκεκριμένα ορίστηκε ότι «φόρος κύκλου εργασιών επιβάλλεται στα απαιτητά ασφάλιστρα και πάσης φύσης δικαιώματα παρομαρτούντων την ασφαλιστική σύμβαση».
Ο Φ.Κ.Ε. σύμφωνα με τις διατάξεις του αρχικού νόμου (α. ν. 660/1937), επιβαλλόταν στα ακαθάριστα έσοδα κάθε βιομηχανικής επιχείρησης, Τραπεζών και Τραπεζιτικών Εταιρειών καθώς και στα πάσης φύσεως εισαγόμενα εμπορεύματα και αντικείμενα.
Για την επιβολή του φόρου κύκλου εργασιών (άρθρο 2 α.ν. 660/1937) λαμβανόταν υπόψη το τίμημα των οριστικώς πραγματοποιηθεισών πωλήσεων, αφαιρουμένων των εκπτώσεων που χορηγούνταν στον αγοραστή και περαιτέρω με τις ίδιες διατάξεις οριζόταν ότι σε περίπτωση μεταγενέστερης, ολικής ή μερικής, ακύρωσης τέτοιας πράξης, δεν οφείλεται φόρος επί των ακαθαρίστων εσόδων, ο τυχόν δε καταβληθείς φόρος συμψηφίζεται ή επιστρέφεται.
Ο Φ.Κ.Ε. καταργήθηκε με τις διατάξεις του ν. 1642/1986 όταν τέθηκε σε ισχύ ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας, ενώ με τις ίδιες διατάξεις διατηρήθηκε ο Φ.Κ.Ε στα έσοδα των ασφαλιστικών εταιρειών.
Στη συνέχεια, με τις διατάξεις του άρθρου 29 του ν.3492/2006, επιβλήθηκε φόρος ασφαλίστρων, στα απαιτητά ασφάλιστρα και τα πάσης φύσεως δικαιώματα που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση και παράλληλα με την παρ. 9 του άρθρου αυτού καταργήθηκαν οι διατάξεις της παρ. 2 του αρ. 14 του α.ν. 1524/1950 που επέβαλαν φόρο κύκλου εργασιών του α.ν. 660/1937 στα ασφάλιστρα καθώς και κάθε διάταξη που αντίκειτο ή ρύθμιζε διαφορετικά τα θέματα που ρυθμίζονταν με το νέο άρθρο.
Η προσαρμογή της νομοθεσίας σε ένα σύγχρονο νομοθέτημα ήταν απαραίτητη δεδομένου ότι ο Φ.Κ.Ε. είχε ήδη αντικατασταθεί από τον Φ.Π.Α για τις λοιπές επιχειρήσεις.
Με την εγκύκλιο ΠΟΛ.1126/25.10.2006, με την οποία κοινοποιήθηκαν οι διατάξεις του «φόρου ασφαλίστρων» (αρ. 29 ν. 3492/06) και παρασχέθηκαν οι σχετικές οδηγίες, διευκρινίστηκε ότι «δεν πρόκειται για επιβολή νέας φορολογίας αλλά για την μετονομασία του Φ.Κ.Ε. σε φόρο ασφαλίστρων, με τις ίδιες προϋποθέσεις και για τις ίδιες συναλλαγές όπως ο Φ.Κ.Ε.
Με την εγκύκλιο ΠΟΛ.1028/2017 παρασχέθηκαν διευκρινίσεις σχετικά με τις απαλλαγές από τον φόρο ασφαλίστρων και, ως προς την ακύρωση ασφαλιστηρίων συμβολαίων, ορίσθηκε ειδικότερα (ενότητα Β ii) ότι «Κατά την περίπτωση ακύρωσης ασφαλιστηρίων συμβολαίων, δεν συντρέχουν λόγοι, επιστροφής του φόρου ασφαλίστρων ως αχρεωστήτως καταβληθέντος, καθόσον το αχρεώστητο θα πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο απόδοσης του φόρου και δεν παρέχεται η δυνατότητα επιστροφής του φόρου αυτού, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις.»
Κατόπιν των ανωτέρω, διευκρινίζεται ότι η σχετική αναφορά σε ακυρώσεις συμβολαίων της εγκυκλίου ΠΟΛ.1028/2017 αφορά την περίπτωση της μη επιστροφής από το Δημόσιο του φόρου ασφαλίστρων στην περίπτωση που κατά το χρόνο της απόδοσης αυτού τα ασφάλιστρα ήταν απαιτητά, ανεξάρτητα εάν μεταγενέστερα της απόδοσης του φόρου το συμβόλαιο μπορεί να ακυρώθηκε, διότι δεν συντρέχουν λόγοι αχρεώστητης καταβολής, και δεν επηρεάζει αυτό τους συμψηφισμούς σύμφωνα με το άρθρο 2 του α.ν. 660/1937.
ΣτΕ 167/2018 Επιστροφή ΦΠΑ σε εταιρείες εγκατεστημένες σε άλλο κράτος-μέλος – Πότε υπάρχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα για την επιστροφή ΦΠΑ.
Αριθμός 167/ 2018
Περίληψη
Επειδή, όπως έχει παγίως κριθεί, για να έχει ο υποκείμενος στον φόρο που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος δικαίωμα επιστροφής του φόρου εισροών με τον οποίο επιβαρύνθηκαν αγαθά ή υπηρεσίες που του είχαν παρασχεθεί στην Ελλάδα, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά δύο προϋποθέσεις: Πρώτον, ο εν λόγω υποκείμενος στον φόρο δεν πρέπει να διαθέτει καμία εγκατάσταση στην Ελλάδα. Και δεύτερον, επί πλέον τούτου, είτε διαθέτει εγκατάσταση στην Ελλάδα, είτε όχι δεν πρέπει να έχει πραγματοποιήσει παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών που να θεωρούνται ότι έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα (με εξαίρεση ορισμένες ειδικές παροχές υπηρεσιών, που απαριθμούνται εξαντλητικά στο άρθρο 12 παρ. 3 του νόμου). Για την απόρριψη του αιτήματος επιστροφής αρκεί επομένως να μην συντρέχει έστω και μια από τις δύο αυτές προϋποθέσεις, την συνδρομή των οποίων οφείλει να επικαλεσθεί και να αποδείξει ήδη στην φορολογική αρχή ο υποκείμενος που ζητεί την επιστροφή του φόρου.
Όπως δε έχει επίσης παγίως κριθεί, για να υπάρχει εγκατάσταση του υποκειμένου στην Ελλάδα απαιτείται (και αρκεί) να διαθέτει στην Ελλάδα, έστω και μέσω θυγατρικής ή συνδεδεμένης επιχείρησης, ή παγίου εμπορικού εταίρου ή υπεργολάβου, αλλά, πάντως, κατά τρόπο αρκούντως μόνιμο και όχι απλώς ευκαιριακό, την αναγκαία οργανωτική και υλική υποδομή, ανθρώπινο και τεχνικό δυναμικό, που είναι αναγκαία για την άσκηση της υποκείμενης στον φόρο δραστηριότητάς του (ή για την παροχή υπηρεσιών παρεπομένων, πλην αναγκαίων για την κύρια παροχή). Δεν ασκεί δε επιρροή αν σύμβαση μεταξύ δύο κρατών μελών περί αποφυγής της διπλής φορολογίας εισοδήματος ορίζει την μόνιμη εγκατάσταση με τρόπο διαφορετικό.
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ Β’
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 5 Οκτωβρίου 2016, με την εξής σύνθεση: Ε. Σάρπ, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Β’ Τμήματος, Ε. Νίκα, Μ. Πικραμένος, Σ. Βιτάλη, I. Σύμπλης, Σύμβουλοι, Κ. Λαζαράκη, I. Δημητρακόπουλος, Πάρεδροι. Γραμματέας ο I. Μητροτάσιος, Γραμματέας του Β’ Τμήματος.
Για να δικάσει την από 27 Νοεμβρίου 2007 αίτηση: του Προϊσταμένου 14ης Διεύθυνσης Φόρου Προστιθέμενης Αξίας και Ειδικών Φόρων, ο οποίος παρέστη με την Γεωργία Μπουρδάκου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, κατά της αλλοδαπής εταιρείας με την επωνυμία “……….” (…..), που εδρεύει στο …… του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία παρέστη με τον δικηγόρο Ξενοφώντα Παπαγιάννη (A.M. 28681), που τον διόρισε με ειδικό πληρεξούσιο.
Με την αίτηση αυτή ο αναιρεσείων Προϊστάμενος επιδιώκει να αναιρεθεί η υπ’ αριθμ. 4268/2006 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.
Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως του εισηγητή, Συμβούλου I. Σύμπλη.
Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε την εκπρόσωπο του αναιρεσείοντος Προϊσταμένου, η οποία ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και τον πληρεξούσιο της αναιρεσίβλητης εταιρείας, ο οποίος ζήτησε την απόρριψή της.
Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι
Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα
Σκέφθηκε κατά τον Νόμο
1. Επειδή, για την άσκηση της κρινομένης αιτήσεως, η οποία εισάγεται στην επταμελή σύνθεση του Β’ Τμήματος λόγω σπουδαιότητος, δεν καταβάλλεται παράβολο.
2. Επειδή, με την αίτηση αυτή ζητείται παραδεκτώς η αναίρεση της 4268/2006 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά της 2728/2005 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την τελευταία αυτή απόφαση, κατ’ αποδοχήν προσφυγής της αναιρεσίβλητης αλλοδαπής εταιρείας, είχε ακυρωθεί η 1059637/3008/515/00/0014/23.3.2001 απόφαση του Προϊσταμένου της 14ης Διεύθυνσης Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, με την οποία είχε απορριφθεί αίτησή της για επιστροφή σ’ αυτήν του καταβληθέντος ΦΠΑ κατά τη διαχειριστική περίοδο 1999, ποσού 70.414.216 δραχμών.
3. Επειδή, με τις διατάξεις των παραγράφων 2 (όπως είχε τροποποιηθεί με την παρ. 28 του άρθου 15 του ν. 2166/1993, Α’ 137, και ίσχυε από 1.1.1993) και 3 του άρθρου 27 του ν. 1642/1986 «Για την εφαρμογή του φόρου προστιθεμένης αξίας και άλλες διατάξεις» (Α’ 125), που μεταφέρουν στο εσωτερικό δίκαιο τις προβλέψεις των άρθρων 1 και 2 της Όγδοης Οδηγίας 79/1072/ΕΟΚ για τον ΦΠΑ, όπως ίσχυαν κατά τον κρίσιμο χρόνο, ορίζετο ότι «2. Επίσης, επιστρέφεται στον υποκείμενο στο φόρο, ο οποίος είναι εγκαταστημένος σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ο φόρος που επιβάρυνε τα κινητά αγαθά και τις υπηρεσίες που του προσφέρθηκαν από άλλους υποκείμενους στο φόρο ή την εισαγωγή αγαθών στο εσωτερικό της χώρας, κατά το μέρος που τα αγαθά αυτά και οι υπηρεσίες χρησιμοποιήθηκαν: α) για φορολογητέες πράξεις, ο τόπος φορολογίας των οποίων βρίσκεται στο εξωτερικό και για τις οποίες είχε δικαίωμα έκπτωσης του φόρου, αν αυτές ενεργούνταν στο εσωτερικό της χώρας, β) […] γ) για τις φορολογητέες πράξεις της παραγράφου 3 του άρθρου 12. […] 3. Η επιστροφή του φόρου της προηγούμενης παραγράφου ενεργείται, εφόσον ο υποκείμενος στο φόρο δεν έχει στην Ελλάδα την έδρα της οικονομικής του δραστηριότητας ή τη μόνιμη εγκατάσταση από την οποία να ασκείται η δραστηριότητα αυτή ή, ελλείψει αυτών, την κατοικία ή διαμονή του και δεν πραγματοποίησε στο εσωτερικό της χώρας, κατά τη διάρκεια της περιόδου που ορίζεται στην επόμενη παράγραφο, άλλες πράξεις εκτός από των περιπτώσεων β’ και γ’ της προηγούμενης παραγράφου. […]». Περαιτέρω, στο άρθρο 12 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι «1. Η παροχή υπηρεσιών θεωρείται ότι πραγματοποιείται στην Ελλάδα, εφόσον κατά το χρόνο γένεσης της φορολογικής υποχρέωσης αυτός που παρέχει τις υπηρεσίες έχει στο εσωτερικό της χώρας την έδρα της οικονομικής του δραστηριότητας ή τη μόνιμη εγκατάσταση του από την οποία παρέχονται οι υπηρεσίες ή, αν δεν υπάρχει έδρα ή μόνιμη εγκατάσταση, την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή του. 2. Κατ’ εξαίρεση, ο τόπος παροχής θεωρείται ότι βρίσκεται στην Ελλάδα στις περιπτώσεις που αναφέρονται στις ακόλουθες δραστηριότητες: α) υπηρεσίες συναφείς με ακίνητα κείμενα στο εσωτερικό της χώρας, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι υπηρεσίες που παρέχονται από κτηματομεσίτες, εμπειρογνώμονες, μηχανικούς, αρχιτέκτονες και γραφεία επιβλέψεων. […]».
4. Επειδή, όπως έχει παγίως κριθεί (ΔΕΕ, απόφαση της 6.2.2014 στην υπόθεση C-323/12, Ε.ON Global Commodities SE, σκ. 42 κ.ά.), κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, για να έχει ο υποκείμενος στον φόρο που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος δικαίωμα επιστροφής του φόρου εισροών με τον οποίο επιβαρύνθηκαν αγαθά ή υπηρεσίες που του είχαν παρασχεθεί στην Ελλάδα, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά δύο προϋποθέσεις: Πρώτον, ο εν λόγω υποκείμενος στον φόρο δεν πρέπει να διαθέτει καμία εγκατάσταση στην Ελλάδα. Και δεύτερον, επί πλέον τούτου, είτε διαθέτει εγκατάσταση στην Ελλάδα, είτε όχι (απόφαση της 25.10.2012, Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11) κατά Skatteverket, σκ. 43) δεν πρέπει να έχει πραγματοποιήσει παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών που να θεωρούνται ότι έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα (με εξαίρεση ορισμένες ειδικές παροχές υπηρεσιών, που απαριθμούνται εξαντλητικά στο άρθρο 12 παρ. 3 του νόμου). Για την απόρριψη του αιτήματος επιστροφής αρκεί επομένως να μην συντρέχει έστω και μια από τις δύο αυτές προϋποθέσεις, την συνδρομή των οποίων οφείλει να επικαλεσθεί και να αποδείξει ήδη στην φορολογική αρχή ο υποκείμενος που ζητεί την επιστροφή του φόρου. Όπως δε έχει επίσης παγίως κριθεί (Αποφάσεις ΔΕΕ της 16.10.2014, στην υπόθεση C-605/12, Welmory EU:C:2014:2298, σκ. 57-60, ομοίως C-323/12 σκ. 46, κ.α., βλ. ήδη και ΣτΕ 404/2012 7μ, 2261, ΣτΕ 3114/2015), για να υπάρχει εγκατάσταση του υποκειμένου στην Ελλάδα απαιτείται (και αρκεί) να διαθέτει στην Ελλάδα, έστω και μέσω θυγατρικής ή συνδεδεμένης επιχείρησης, ή παγίου εμπορικού εταίρου ή υπεργολάβου, αλλά, πάντως, κατά τρόπο αρκούντως μόνιμο και όχι απλώς ευκαιριακό, την αναγκαία οργανωτική και υλική υποδομή, ανθρώπινο και τεχνικό δυναμικό, που είναι αναγκαία για την άσκηση της υποκείμενης στον φόρο δραστηριότητάς του (ή για την παροχή υπηρεσιών παρεπομένων, πλην αναγκαίων για την κύρια παροχή). Δεν ασκεί δε επιρροή αν σύμβαση μεταξύ δύο κρατών μελών περί αποφυγής της διπλής φορολογίας εισοδήματος ορίζει την μόνιμη εγκατάσταση με τρόπο διαφορετικό (πρβλ απόφαση ΔΕΚ της 23.3.2006 στην υπόθεση C-210/04, Ministero dell’ Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate κατά FCE Bank pic, σκ. 39).
5. Επειδή, εν προκειμένω, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: Η αναιρεσίβλητη, η οποία εδρεύει στην Αγγλία και είναι θυγατρική εταιρεία της ….. Inc, η οποία έχει αντικείμενο εργασιών την ανάπτυξη και λειτουργία του προγράμματος της, που συνίσταται στη σύναψη ανταλλαγών δικαιωμάτων κατοχής χρονομεριστικών ενδιαφερόντων, δικαιωμάτων πολυϊδιοκτησίας ή άλλων μορφών διαμονής/διακοπών σε ιδιώτες, που αγοράζουν τέτοια δικαιώματα σε συγκροτήματα τα οποία υπόκεινται στους όρους των συμβάσεων αποδοχής συγκροτήματος, είναι εξουσιοδοτημένη να χειρίζεται το πρόγραμμα ανταλλαγών της …. στην Ευρώπη και Αφρική, καθώς επίσης και να συνάψει αυτή τη σύμβαση με τον αντιπρόσωπο. Στις 3-1-1991 η αναιρεσίβλητη εταιρεία συνήψε σύμβαση με την αντιπρόσωπο «………» που έχει την έδρα της στην Ελλάδα, σύμφωνα με την οποία ο αντιπρόσωπος αναπτύσσει την προώθηση (marketing) και την εξυπηρέτηση του προγράμματος ανταλλαγών της …., καθώς και την παροχή υπηρεσιών που αναφέρονται στην ως άνω σύμβαση στις ελληνόφωνες περιοχές της Ευρώπης (Ελλάδα), εκδίδοντας προς την αναιρεσίβλητη, για τις παρεχόμενες σε αυτήν υπηρεσίες, τιμολόγια παροχής υπηρεσιών, επί της αξίας των οποίων αναλογεί Φ.Π.Α., τον οποίο η αναιρεσίβλητη καταβάλλει. Η τελευταία, με την από 30-6-2000 αίτησή της προς την 14η Διεύθυνση Φ.Π.Α., ζήτησε να της επιστραφεί ο Φ.Π.Α. που κατέβαλε κατά το έτος 1999, για τις υπηρεσίες που της παρασχέθηκαν από την ………….. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε με την αριθ. πρωτ. 1059637/3008/515/00/0014/23-3-2001 απόφαση του Προϊσταμένου της 14ης Διεύθυνσης Φορολογίας Προστιθέμενης Αξίας, για το λόγο ότι δεν πληρούνταν οι όροι και οι προϋποθέσεις σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις για την επιστροφή του Φ.Π.Α. και συγκεκριμένα η προϋπόθεση της μη υπάρξεως στην Ελλάδα της έδρας της οικονομικής δραστηριότητος της αναιρεσίβλητης ή της μόνιμης εγκατάστασης από την οποία ασκείται η δραστηριότητα αυτή. Κατά της αποφάσεως αυτής η αναιρεσίβλητη εταιρία άσκησε προσφυγή, ισχυριζόμενη, μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με την από 3-1-1991 σύμβαση αντιπροσωπείας, που υπογράφηκε μεταξύ αυτής και της …………, η οποία είναι αντιπρόσωπος της, η τελευταία δεν έχει την εξουσία να διαπραγματεύεται ή να καταρτίζει συμβάσεις για λογαριασμό της αναιρεσίβλητης στην Ελλάδα. Προς απόδειξη των ισχυρισμών της προσεκόμισε την από 3-1- 1991 σύμβαση αντιπροσωπείας μεταξύ αυτής και της αντιπροσώπου εταιρείας «…………..». Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη την από 3-1-1991 σύμβαση αντιπροσωπείας μεταξύ της αναιρεσίβλητης και της «…………..», έκρινε ότι η τελευταία δεν είχε την εξουσία να διαπραγματεύεται και να καταρτίζει συμβάσεις για λογαριασμό της αναιρεσίβλητης στην Ελλάδα, δεδομένου ότι η «…………..» έχει αναλάβει, σύμφωνα με την ως άνω σύμβαση αντιπροσωπείας, μόνο την προώθηση και εξυπηρέτηση στην Ελλάδα του προγράμματος ανταλλαγών της …., καθώς και το να προσφέρει στα μέλη (κατόχους χρονομεριστικών μερίδων) της περιοχής το δικαίωμα συμμετοχής στο πρόγραμμα ανταλλαγών της …… Επομένως, το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι συντρέχει η προϋπόθεση της παρ. 3 του άρθρου 27 του ν. 1642/1986, σε συνδυασμό με τα οριζόμενα στη διμερή Σύμβαση μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ελλάδος που κυρώθηκε με το ν.δ. 2731/1953 και συγκεκριμένα η μη ύπαρξη στην Ελλάδα της έδρας της οικονομικής της δραστηριότητος ή της μόνιμης εγκατάστασης της αναιρεσίβλητης. Ενόψει αυτών, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκρινε, με την 2728/2005 απόφαση, ότι μη νομίμως με την προσβαλλόμενη πράξη απορρίφθηκε το αίτημα της αναιρεσίβλητης περί επιστροφής Φ.Π.Α., ποσού 70.414.216 δρχ., που κατέβαλε βάσει των τιμολογίων παροχής υπηρεσιών κατά το έτος 1999, και για το λόγο αυτό ακύρωσε την ως άνω πράξη. Κατά της αποφάσεως αυτής το Ελληνικό Δημόσιο άσκησε έφεση, προβάλλοντας ότι εφ’ όσον η εταιρεία «………..» έχει αναλάβει να χειρίζεται και να προωθεί τις εργασίες της αναιρεσίβλητης στην Ελλάδα, ως αποκλειστικός αντιπρόσωπος, με γενική εξουσιοδότηση να διαπραγματεύεται και να συνάπτει για λογαριασμό της συμβάσεις, είτε με ξενοδοχειακές μονάδες, είτε με ιδιώτες, προκειμένου οι τελευταίοι να ενταχθούν στο πρόγραμμα ανταλλαγών αυτής, πρέπει να θεωρηθεί ότι η ……… έχει μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αφού θεώρησε εφαρμοστέες τις διατάξεις των άρθρων 2, 12 και 27 του Κώδικα περί ΦΠΑ (ν. 1642/1986), ερμηνευόμενες σε συνδυασμό με τα οριζόμενα, ως προς την έννοια της μόνιμης εγκατάστασης, στο άρθρο 2 της διμερούς συμβάσεως μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ελλάδος περί φορολογίας εισοδήματος, που κυρώθηκε με το ν.δ. 2731/1953, απέρριψε την έφεση του Δημοσίου ως αβάσιμη, με την αιτιολογία ότι «από την παραπάνω σύμβαση με σαφήνεια προκύπτει ότι οι συμβάσεις εντάξεως στο ως άνω πρόγραμμα ξενοδόχων και ιδιωτών καταρτίζονται μεταξύ αυτών και της [αναιρεσίβλητης] και όχι της «…………», η οποία δεν είχε την εξουσία να καταρτίζει συμβάσεις για λογαριασμό της [αναιρεσίβλητης] στην Ελλάδα, αλλά είχε αναλάβει μόνο την προώθηση και την εξυπηρέτηση στην Ελλάδα του προγράμματος ανταλλαγών της … EUROPE καθώς και να προσφέρει στα μέλη (κατόχους χρονομεριστικών μεριδίων) της περιοχής το δικαίωμα συμμετοχής στο πρόγραμμα ανταλλαγών της …..».
Η ανωτέρω κρίση του διοικητικού εφετείου, πέραν του ότι εσφαλμένα απέβλεψε για τον ορισμό της έννοιας της μόνιμης εγκατάστασης στο άρθρο 2 της διμερούς συμβάσεως μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ελλάδος περί φορολογίας εισοδήματος, και ανεξάρτητα από το ότι, στην περίπτωση που, τελικά, οι προωθητικές ενέργειες της «……………….» είχαν ως αποτέλεσμα την σύναψη συμβάσεων μεταξύ της αναιρεσίβλητης και ελληνικών ξενοδοχειακών μονάδων για την συμμετοχή των τελευταίων στο «πρόγραμμα ανταλλαγών» της αναιρεσίβλητης, τότε οι υπηρεσίες ανταλλαγής χρονομεριστικής χρήσης, που αφορούν τα εν λόγω ακίνητα, έχουν ως τόπο παροχής την Ελλάδα (βλ. απόφαση ΔΕΚ της 03.09.2009 στην υπόθεση C-37/08, RCI Europe κατά Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs), είναι νομικά πλημμελής προεχόντως γιατί, καθ’ ο μέρος αυτή καθ’ εαυτή η παρουσία της αναιρεσίβλητης και η ανάπτυξη κύκλου εργασιών στην ελληνική αγορά υπηρετείται από την οργανωτική δομή και τα μέσα της εταιρείας «……………..», που έχουν τεθεί κατά τρόπο διαρκή στην διάθεσή της στο πλαίσιο της μεταξύ τους σύμβασης αντιπροσωπίας και η χρήση των οποίων αποτελεί την αναγκαία και επαρκή υλική προϋπόθεση για την διενέργεια από την αναιρεσίβλητη φορολογητέων πράξεων με αντισυμβαλλόμενους ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις ή καταναλωτές, η τελευταία, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην σκέψη 4, έχει αποκτήσει εγκατάσταση στην Ελλάδα μέσω της μονίμου αντιπροσώπου της, δεν ασκεί δε επιρροή ούτε ο τόπος στον οποίο παρέχει η αναιρεσίβλητη τις υπηρεσίες της προς τους αντισυμβαλλομένους της Έλληνες καταναλωτές, ούτε αν οι συμβάσεις με ελληνικές επιχειρήσεις ή καταναλωτές υπογράφονται από την ίδια ή την αντιπρόσωπο της, ούτε ο τόπος που δηλώνεται στο κείμενο της σύμβασης ως τόπος σύναψης αυτής.
Βασίμως λοιπόν (ανεξαρτήτως ειδικοτέρων επιχειρημάτων) το αναιρεσείον Δημόσιο προβάλλει με την κρινόμενη αίτηση ότι το διοικητικό εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε την έννοια της μόνιμης εγκατάστασης κατά το άρθρο 27 παρ. 3 του ν. 1642/1986.
6. Επειδή, κατόπιν τούτου, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη 4268/2006 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, και η υπόθεση να παραπεμφθεί στο ίδιο δικαστήριο για νέα κρίση, αποβαίνει δε αλυσιτελής η εξέταση του δευτέρου λόγου αναιρέσεως του Δημοσίου, με τον οποίο προβάλλεται ότι το διοικητικό εφετείο παρέλειψε να εξετάσει λόγο εφέσεως, σύμφωνα με τον οποίο η αναιρεσίβλητη διενεργούσε φορολογητέες πράξεις και στο εσωτερικό της χώρας.
Δια ταύτα
Δέχεται την αίτηση.
Αναιρεί την 4268/2006 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, στο οποίο παραπέμπει την υπόθεση κατά το αιτιολογικό, και
Επιβάλλει στην αναιρεσίβλητη εταιρεία την δικαστική δαπάνη του Δημοσίου, που ανέρχεται σε εννιακόσια είκοσι (920) ευρώ.
Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου 2016 και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 24ης Ιανουαρίου 2018.
ΘΕΜΑ: «Προσδιορισμός της βάσης υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Ελευθέρων Επαγγελματιών, Αυτοαπασχολούμενων και Αγροτών από 01.01.2018»
ΣΧΕΤ: 1. Τα άρθρα 39, 40 και 41 του ν. 4387/2016.
2. Η υπ΄ αριθμ. 61502/3399/30.12.2016 (ΦΕΚ Β΄4330) Υπουργική Απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
3. Η υπ΄ αριθμ. 61501/3398/30.12.2016 (ΦΕΚ Β΄4330) Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Με τις πιο πάνω σχετικές διατάξεις νόμου και ΥΑ προσδιορίστηκε η βάση υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Ελ. Επαγγελματιών, Αυτοαπασχολούμενων και Αγροτών, από 01/01/2017.
Με τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 58 του ν. 4472/2017 (ΦΕΚ 74/τ.Α΄/19.5.2017) προσδιορίζεται η βάση υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Ελ. Επαγγελματιών και Αυτοαπασχολούμενων από 01/01/2018 και για κάθε επόμενο έτος ως εξής:
«Από 1.1.2018 και εντεύθεν, τα ως άνω ποσοστά υπολογίζονται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το φορολογητέο αποτέλεσμα από την άσκηση της δραστηριότητάς τους κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, όπως εκάστοτε ισχύει, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές. Ειδικά, για το έτος 2018, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του 85% του ως άνω φορολογητέου αποτελέσματος.».
Με τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 58 του ν. 4472/2017 (ΦΕΚ 74/τ.Α΄/19.5.2017) προσδιορίζεται η βάση υπολογισμού ασφαλιστικών εισφορών Αγροτών από 01/01/2018 και για κάθε επόμενο έτος ως εξής:
«Από 1.1.2018 και εντεύθεν, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του μηνιαίου εισοδήματος, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το φορολογητέο αποτέλεσμα από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα και κάθε άλλη δραστηριότητα που υπάγεται στην ασφάλιση του ΟΓΑ κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, όπως εκάστοτε ισχύει, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές. Ειδικά, για το έτος 2018, η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται επί του 85% του ως άνω φορολογητέου αποτελέσματος.».
Περαιτέρω, με τις αριθμ. 25599/1453/2017 (ΦΕΚ 1942/τ.Β΄/06.06.2017) και αριθμ. 25598/1452/2.6.2017 (ΦΕΚ 1977/τ.Β΄/07.06.2017) Υπουργικές Αποφάσεις, καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες για την εφαρμογή των προαναφερόμενων διατάξεων.
Με την παρούσα σας παρέχουμε διευκρινήσεις – οδηγίες για πληρέστερη κατανόηση και ενιαία εφαρμογή των νέων διατάξεων:
ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
Όπως είναι γνωστό από 01.01.2017 ως βάση υπολογισμού των εισφορών καθορίσθηκε το Καθαρό Φορολογητέο Αποτέλεσμα (ΚΦΑ) κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος.
Το ΚΦΑ διαμορφώνεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 20 έως 27 και του άρθρου 36 του ν. 4172/2013 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος), όπως ισχύει κάθε φορά, και για τη δημιουργία του λαμβάνονται υπόψη εισοδήματα από δραστηριότητες ή ιδιότητες που δημιουργούν υποχρέωση ασφάλισης.
Σύμφωνα με τις νέες διατάξεις από 01.01.2018 και εφεξής στη βάση υπολογισμού, όπως αυτή διαμορφώνεται κατά τα ανωτέρω, συμπεριλαμβάνονται και οι καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές.
Ειδικότερα δε για το 2018, οι ασφαλιστικές εισφορές θα υπολογιστούν επί του ποσού που αντιστοιχεί στο 85% της ανωτέρω βάσης υπολογισμού των εισφορών, ήτοι επί του 85% του αθροίσματος ΚΦΑ και καταβλητέων εισφορών προηγούμενου έτους.
Από 01.01.2019 και εφεξής οι ασφαλιστικές εισφορές θα υπολογίζονται επί του ποσού που αντιστοιχεί στο 100% του αθροίσματος ΚΦΑ και καταβλητέων εισφορών προηγούμενου έτους.
Ως καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές θεωρούνται οι οριστικοποιημένες (μετά την εκκαθάριση) ασφαλιστικές εισφορές όλων των κλάδων που είχε υποχρέωση να καταβάλλει ο ασφαλισμένος ανεξάρτητα αν έχουν καταβληθεί ή οφείλονται.
Επισημαίνουμε ότι λαμβάνονται υπόψη ασφαλιστικές εισφορές που αφορούν μόνο σε υποχρεωτική υπαγωγή στην ασφάλιση. Δεν συνυπολογίζονται ασφαλιστικές εισφορές που αφορούν σε προαιρετική συνέχιση της ασφάλισης και σε αναγνωρίσεις χρόνων ασφάλισης.
ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Σε συνεργασία με την ΗΔΙΚΑ και την ΑΑΔΕ έχουν γίνει οι απαραίτητες προσαρμογές που υποστηρίζουν τους νέους κανόνες υπολογισμού των εισφορών, για τις οποίες σας ενημερώνουμε:
1. Για τον προσδιορισμό της βάσης υπολογισμού εισφορών από 01/01/2019 και εφεξής θα λαμβάνεται υπόψη το 100% του αθροίσματος ΚΦΑ προηγούμενου έτους ή του τελευταίου εκκαθαρισμένου και καταβλητέων εισφορών του αντίστοιχου έτους.
2. Για τον υπολογισμό εισφορών έτους 2018, και έως την οριστικοποίηση – εκκαθάριση, η βάση υπολογισμού πρέπει να προσδιοριστεί με το εισόδημα και τις καταβλητέες εισφορές του έτους 2016 ως του πιο πρόσφατα εκκαθαρισμένου έτους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ασφαλιστικές εισφορές έτους 2016 έπρεπε να καταβληθούν στους πρώην ασφαλιστικούς οργανισμούς που εντάχθηκαν από 01.01.2017 στον ΕΦΚΑ, ειδικά για το 2016, θα ληφθούν υπόψη εκείνες που έχουν καταβληθεί (καταβληθείσες). Δεδομένου ότι οι ασφαλιστικές εισφορές 2017 έχουν εκδοθεί και παρακολουθούνται από τον ΕΦΚΑ, κατά την οριστικοποίηση και εκκαθάριση ασφαλιστικών εισφορών 2018 θα ληφθούν υπόψη οι καταβλητέες εισφορές 2017.
3. Οι καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές έτους 2016 περιλαμβάνονται στο αρχείο εισοδημάτων που έχει αποσταλεί από την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).
4. Οι ασφαλιστικές εισφορές αθροίζονται στις αντίστοιχες πηγές εισοδήματος (Επιχειρηματική ή Αγροτική) για τις περαιτέρω διαδικασίες υπολογισμού εισφορών.
5. Στην εφαρμογή «Έσοδα – Ασφάλιση Μη Μισθωτών» ΕΦΚΑ, έχουν δημιουργηθεί πεδία απεικόνισης του ποσού των εισφορών που έχουν ληφθεί υπόψη για τον προσδιορισμό της βάσης υπολογισμού των εισφορών.
6. Επιπλέον, έχουν γίνει οι απαραίτητες τροποποιήσεις στο ειδοποιητήριο πληρωμής ασφαλιστικών εισφορών με απεικόνιση του ποσού των εισφορών που έχουν ληφθεί υπόψη για τον προσδιορισμό της βάσης υπολογισμού.
Κατά τα λοιπά ισχύουν τα αναφερόμενα στις εγκύκλιες οδηγίες που έχουν εκδοθεί και αφορούν τους ενιαίους κανόνες υπολογισμού εισφορών Ελ. Επαγγελματιών, Αυτοαπασχολούμενων και Αγροτών.
Παρακαλούμε με ευθύνη των Προϊστάμενων Δ/νσεων και Υποκαταστημάτων να λάβει γνώση ενυπόγραφα το προσωπικό των υπηρεσιών αρμοδιότητάς σας.
Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΕΦΚΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ. ΜΠΑΚΑΛΕΞΗΣ
Ακριβές αντίγραφο
Η ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ
Μ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
